Wanneer ik de aanmelding krijg dat er een patiënt binnenkomt die te veel drugs heeft gebruikt en agressief is, dan is dat eigenlijk het enige moment op mijn werk dat ik echt een knoop in mijn maag krijg en ook wel angst heb voor wat er binnen gaat komen.
Mijn naam is Christel. Ik werk als spoedeisende hulp verpleegkundige in het Haga Ziekenhuis. Dat doe ik nu zo’n zeven jaar. Mijn baan vind ik de leukste baan in de wereld. Als er dan één keerzijde is aan mijn werk, dan is het toch de intoxicatie van drugsgebruik, omdat die zo extreem is. En je daarbij soms zelfs ook in gevaar komt.
Zo iemand is fysiek ontzettend sterk. En daarbij kunnen we iemand op dat moment ook niet eens iets rustgevend geven, want dat heeft dan weer misschien versterkende invloed op zijn lichamelijke gesteldheid.
Ik heb zelf nooit meer patiënten daarna gesproken. En ik moet zeggen dat ik dat ook een beetje uit de weg ga, want je bent toch een beetje angstig en je voelt je onveilig bij die persoon. Je weet niet hoe die reageert, je hebt hem in een hele andere staat gezien. Dus ik neem daar bewust ook wel een beetje afstand van.
Zelf heb ik helaas ook meegemaakt dat mijn eigen zoon de controle is verloren door drugsgebruik. Die met vrienden eerst een keer ging gebruiken, en daarbij is het dus zover opgelopen dat hij uiteindelijk geript is door vijf mannen en daarbij mishandeld op straat is. Totdat ik een berichtje of een belletje van de ambulance kreeg, we staan hier bij jouw zoon. En wat dus achteraf begonnen is met een keertje wat gebruiken is uiteindelijk helemaal de verkeerde kant opgegaan.
Ook bij recreatief gebruik zie ik dat je echt de controle kan verliezen. En wil ik echt meegeven dat ook die ene keer helemaal fout kan lopen. Het heeft invloed op je vrienden, op je moeder, op je vader, en op jezelf. En wanneer je binnenkomt, ook op mij en mijn collega’s. Het heeft invloed op zoveel mensen. En ik denk dat dat gewoon echt wel iets is waar ze bewust van moeten zijn. Ook dan kan het misgaan.
